Dichters voor de vrijheid

dichters

Dichters voor de Vrijheid

Ley de Impunidad – Wet op de Straffeloosheid

Na de val van de dictatuur in Uruguay (1973-1985) in maart 1985 begonnen de familieleden van de vermisten en de slachtoffers van de dictatuur aangifte te doen bij justitie van marteling en politieke verdwijningen. De toenmalige Minister van Defensie (tevens commandant van de strijdkrachten tijdens de dictatuur) kondigde af dat geen van “zijn mannen” berecht zou worden. In december 1986 stemde het parlement in met een wet die het berechten van de beulen onmogelijk maakt, de ‘Ley de Impunidad’ (Wet op de Straffeloosheid).

In Uruguay heeft het volk de mogelijkheid om over welk onderwerp dan ook een referendum uit te roepen. Dit is in april 1989 ook gebeurd met betrekking tot de ‘Ley de Impunidad’. Het volk was echter nog steeds bang voor een terugkeer van de militaire dictatuur en stemde in meerderheid voor de wet. De beulen bleven ongestraft.

Nu lijkt het er op, dat de situatie in Uruguay is veranderd. Op dit moment worden er handtekeningen verzameld om een nieuw referendum te organiseren om zo de straffeloosheidwet te kunnen annuleren.

Van alle afschuwelijke dingen die gebeurd zijn, lijken sommigen gebeurtenissen erger dan andere. Dat is bijvoorbeeld het geval met de verdwijning van de achttienjarige Argentijnse María Claudia Irureta Goyena de Gelman. Ze was zwanger en getrouwd met de twintigjarige Marcelo Gelman, zoon van de Argentijnse dichter Juan Gelman. Het paar werd ontvoerd in Argentinië in 1976. Marcelo’s lichaam is teruggevonden met een kogel in zijn nek, in een vat dat in de rivier was gegooid. Van Maria Claudia en haar baby ontbrak sindsdien elk spoor.

De dichter Gelman heeft de zoektocht naar zijn vermiste familieleden, net zoals duizenden andere Latijns-Amerikanen, nooit opgegeven. Na jarenlang onderzoek vond Gelman uiteindelijk in het jaar 2000 zijn kleindochter terug in Montevideo. De Argentijnse strijdkrachten bleken Macarena Gelman Irureta als oorlogsbuit aan de Uruguayaanse beulen te hebben geschonken. Militairen en politieagenten uit Uruguay waren immers betrokken bij de vervolging van Uruguayaanse vakbondsleden en linkse activisten in Argentinië in het kader van het Condor Plan. Macarena werd ‘geadopteerd’ door een Uruguayaanse politieagent, die zelf geen kinderen kon krijgen. Ze heeft dit nooit geweten. Het is bekend dat haar moeder is vermoord. Maar naar het lichaam van María Claudia zoekt Gelman nog steeds…

Om de zoektocht van Juan Gelman en duizenden anderen Uruguayanen naar een goed einde te helpen, willen wij van de AGA ook vanuit Nederland een bijdrage leveren aan de afschaffing van de ‘Ley de Impunidad’ om vervolging van de daders en daarmee hopelijk het terugvinden van de vermiste familieleden mogelijk te maken. Tegelijk met de viering van het zestigjarig bestaan van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens willen wij daarom op 13 december een infoavond organiseren over de ‘Ley de Impunidad’ en de campagne voor het referendum. Op deze avond zullen een aantal dichters uit verschillende landen gedichten voordragen, zowel van de Argentijnse dichter Juan Gelman als van henzelf en in hun eigen taal. Ook zullen we via het internet contact leggen met een aantal mensen uit Uruguay die handtekeningen verzamelen voor het referendum. Vooraf zal er een veganistische driegangenmaaltijd worden verzorgd in de MKZ en na afloop zullen ook nog twee muzikanten uit Uruguay optreden.

De opbrengst van de benefietavond is bestemd voor de herdruk van het boek ‘Acción Directa. Una Historia de la FAU’ van Juan C. Mechoso, over de geschiedenis van de FAU en haar verzet tegen de dictatuur.

24-25 Mei, Het subversieve boek, Belgie

IN DE BAN VAN HET SUBVERSIEVE BOEK
24 en 25 mei 2008 – Brussel


Een bijeenkomst van mensen die de ondermijning van deze werkelijkheid een warm hart toedragen. Mensen voor wie de sociale kritiek, in woord en daad, een instrument is dat op punt gesteld moet worden door middel van publicaties, uitwisselingen en discussies. Een gelegenheid om in aanraking te komen met vaak minder bekende uitgevers uit heel Europa*; een gelegenheid om hedendaagse thema’s te bediscussiëren en verschillende perspectieven met elkaar te verbinden.

Ook dit jaar zal de nadruk op de discussies gelegd worden. De rode draad die doorheen de discussies loopt, bestaat uit uiteenlopende sociale conflicten. Naar aanleiding van enkele min of meer recente ervaringen, zouden we tot discussies willen komen over de perspectieven die deze strijden bieden, de basis waarop we eraan deelnemen en de wijze waarop we deze interventies kunnen realiseren.

* Stands uit België, Frankrijk, Nederland, Verenigd Koninkrijk, Spanje, Duitsland, Griekenland, Italië en Spanje.

Continue reading

Berichten van de klassenstrijd!

In oktober 2007 bracht de AGA in samenwerking met de FAU Bremen de brochure ‘Notes from the class struggle. Small group workplace organizing in present-day Germany and the Netherlands’ uit. Van de 500 gedrukte exemplaren zwerven nog enkele tientallen rond bij ons en in contreien van de FAU in Duitsland. Om de brochure wat breder en makkelijker toegankelijk te maken, is hij nu ook op onze stek geplaatst. Klik op de PDF bestanden hieronder voor de omslag en de tekst. Maar eerst nog even waarover het volgens de achteromslag van de brochure ook allemaal weer ging:

Groundless firings, withheld wages, bad working conditions—these and other abuses are certainly nothing new. The large mainstream unions are often unwilling to fight and are losing members and influence as a result. For those employed in precarious positions, whether as immigrant or flexibilized labor, the state often offers little or no protection. How can we defend ourselves against the power of the bosses?

omslag_aga-fau_afb3.jpg

This pamphlet aims to show what small groups and unions can achieve in workplace disputes. These examples and analyses of successful small-scale actions should prove instructive to workers in a variety of fields from a variety of backgrounds, whether they are in the transport or manufacturing sector, students or illegal immigrants, or are employed in another branch of industry. The articles collected here show that through creativity, organization and fighting spirit small groups of workers and activists are more than able to hold their own against the bosses.

Omslag brochure

Omslag binnenkant

Tekst brochure

Infoavond over Engels antifascisme in de jaren ’70 afgelast!

De eerder aangekondigde infoavond over Engels antifascisme in de jaren 70 met Martin Lux is helaas afgelast door ziekte van de gastspreker. Deze infoavond stond gepland voor zaterdag 10 februari as.

Wij hopen dat Martin snel weer de oude is en dat wij hem dan alsnog een keer in Amsterdam kunnen ontvangen. Informatie over onze volgende infoavond in de Bollox volgt binnenkort.

Infoavond over Engels antifascisme in de jaren ‘70

Martin Lux spreekt in de Anarchistische Bibliotheek/Bollox
Eerste Schinkelstraat 14-16 in Amsterdam
zaterdag 10 februari
aanvang: 18.00 uur

Kort geleden is het boek Anti-Fascist uitgekomen. Dit autobiografische boek van Martin Lux vertelt over de strijd tegen fascisme in Engeland. Anti-Fascist leest weg als een stormachtige rel. Het begint bij kleine acties begin 70er jaren en neemt de lezer vervolgens mee door grote veldslagen tegen ‘the Master Race’ verderop in dat decennium. Het boek zal, zoals de achterflaptekst al verraadt, pacifisten niet aanspreken, maar het is een must voor de straatvechtende anarchist die fascisme met iedere mogelijkheid wil stoppen. Martin Lux komt in de Bollox vertellen over het boek en zijn ervaringen. Naast luisteren naar smeuïge anekdotes is er ook alle tijd om te horen wat zijn motivaties waren, hoe georganiseerd werd en nog eens met hem van gedachten te wisselen.

Martin Lux – Anarchist, Anti-Fascist, and all-round troublemaker…..

Martin Lux has been a seminal and pivotal figure on the British anarchist scene for many years, most notably during his involvement with Class War during the 1980s.
Notorious for its advocacy of urban riot and ‘by any means necessary’ attack on authority, Class War’s – and Martin Lux’s – reputation became legendary. Prior to Class War, however, Martin was a fearsome, London-based anti-fascist. Always ready and able to challenge, disrupt and fight fascism when ever and where ever it reared it’s ugly head. These days, as fascism in all it’s colours creeps once again back onto the streets and into the political mainstream, Martin’s experience and advice is more valid and important than ever.

Martin’s tales of his days as a street-fighting anti-fascist have recently been published in book-form. Entitled ‘Anti-Fascist’, Martin will be reading from it on February 10, as well as discussing his other current activities.

Hieronder bij wijze van voorproefje……Hoofdstuk 6 uit Anti-Fascist
De jaren erna waren, tenminste wat de nazi’s en fascisten betreft, rustige jaren. Ik hield me bezig met inlezen in het onderwerp en had bij tijd en wijle een verbale aanvaring met de ‘Master Race’ (1). Eén keer, toen ik een van de klootzakken een antisemiet noemde, begon deze ter verdediging te janken: “Maar ik hou van Arabieren!”… Ik vraag me af waarom? Er was voldoende tijd om na te denken over de eigenaardigheden van de Britse revolutionaire scene, of eigenlijk, het gebrek eraan. Dezelfde onderwerpen verhitten zowel de interne als externe discussies. In tegenstelling tot de linksen met hun kant-en-klare package deal-ideologie, had ik nog steeds geen illusies over de arbeidersklasse, vooral niet als het ging om racisme van het kwaadaardige soort. Hoe zat het, zoals ik onophoudend kon aanstippen bij die steeds vermoeiendere linksen, per slot van rekening met de tumultueuze gebeurtenissen van 1968? – een totale non-gebeurtenis op ons armzalige eilandje. De arbeidersklasse, zo meende ik half serieus, waren te veel bezig Engelands overwinning tijdens het WK voetbal enkele jaren daarvoor te vieren om zelfs maar te overwegen barricades te bouwen en fabrieken te bezetten. Waarover zouden ze zich druk maken? Want, zoals me met depressief makende herhaling verteld werd, “Dit is godverdomme het beste land in de wereld vriend…” En om dat te bewijzen liepen dat jaar 1968, duizenden Londense havenarbeiders, vlees- en viskruiers uit Smithfield en Billingsgate, naar het parlementsgebouw om steun te betuigen aan Enoch Powell (2) en te protesteren tegen ‘immigratie’. Mijn persoonlijke ervaring op het werk, op de fabrieksvloer overtuigden me ook niet van de ruimdenkendheid (laat staan de revolutionaire geest) van de witte arbeidersklasse. Racisme, met de oudere arbeiders als voorhoede, was als een kwaadaardige tumor. Die ouwe klootzakken konden Alf Garnet (3) nog als Leo Trotsky laten klinken. Tijdens de diverse banen die ik had, kwam ik zelden iets tegen dat op klassebewustzijn leek behalve onder studenten. (Maar dat telt eigenlijk niet, toch?) Er moet een of andere verklaring zijn geweest voor dit fenomeen. Misschien de eigenaardige structuur van de industrie in Londen, met z’n kleine bedrijfjes, zonder geschiedenis van vakbondsactivisme? Misschien was het een bijproduct van het Britse imperialisme dat de autochtone arbeidersklasse afgekocht had met een comfortabele levensstandaard? De klere! Die ging er dus niet in bij mij. De lonen waren armzalig en ik kon niet begrijpen hoe arbeiders met een gezin konden overleven. Alle gepraat, logica en goodwill van de wereld, niks kon deze diep reactionaire massa bewegen om zwarte en Aziatische arbeiders in hun midden te accepteren. Niet dat ik maar enig vertrouwen had in de klassen boven ons, degenen die voordeel halen uit onze ellende, onwetendheid en uitbuiting. Mijn diepste wens was dat wij de lagere standen, het plebs zich kon verenigen en hun privileges aanvallen, hun basis van bestaan. Dit was op z’n zachtst gezegd lastig omdat ons proletariaat vol zat met een xenofobie, conservatisme, patriottisme, eerbied en seksisme van epidemische proporties. Er waren hier twee grote tragedies. Het waren niet de boven- en middenklasse die aan het ‘paki-bashen’ waren, die brandende vodden door de brievenbussen duwden en die zwarten en Aziaten verbaal treiterden op het werk en op straat. En daar bovenop was er nog de kruiperige en onderdanige houding die arbeiders zelfs nog toonden tegenover de lagere rangen van de middenklasse, zoals kantoorklerken en voorlieden, om nog maar niet te spreken over de meer verheven sectoren van de maatschappij. En de ultieme grote ironie: de midden- en bovenklasse geloofden oprecht dat ze superieur waren terwijl de lagere standen zichzelf inferieur voelden, en het nog geloofden ook. Geen wonder dat ik woest was, gefrustreerd, klaar om te ontploffen. Maar ik moest nog vele jaren wachten op de grote knaller.

(1) In andere hoofdstukken beschrijft Martin hoe het in die tijd gebruikelijk was dat hij op zondagmiddag naar Hyde Park toog naar de Speaker’s Corner om daar samen met zijn maten nazi’s en extreemrechts tuig het vuur aan de schenen te leggen. Dit mondde vaker dan eens uit in een meer fysieke aangelegenheid.

(2) Enoch Powell was kamerlid van de Conservatieve Partij, de Tories, en had op 20 april 1968 een toespraak gegeven waarin hij zijn zorg uitsprak over de consequenties voor Groot-Brittannië van de toenemende immigratie. Hij keerde zich vooral tegen de invoering van een wet tegen rassendiscriminatie op de woningmarkt. Hij voerde een brief aan van een oude vrouw die de enige blanke was die nog in haar straat woonde en vaak door immigranten gevraagd werd of ze een kamer konden huurden, omdat ze dit weigerde werd ze nu bedreigd en voor racist uitgemaakt. In de pers werd Powells toespraak neergezet als racistisch, maar een groot deel van (wit) Groot- Brittannië leek hem te steunen.

(3)Alf Garnet was een fictief karakter dat gespeeld werd door Warren Mitchel in de BBC-sitcoms “Till death us do part” en “In sickness and in health”, en later keerde het nog wel eens terug in andere series. Alf was een reactionaire, kwaadwillende, zelfzuchtige, vrouwonvriendelijke racist en antisemiet. Mitchel zelf was overigens van Joodse afkomst.

Martin Lux 10 februari

zaterdag 16 december: info bijeenkomst spanje 1936

Onder het moto, het kan nog net. 

In de laatste maand van 2006 willen wij nog eens stil staan bij de Spaanse revolutie van 1936, precies 70 jaar geleden. Dit doen we met de spreekster Hanneke Willemse, zij is min of meer DE Nederlandse (en ook een beetje Spaanse) historica van de anarchistische revolte in 1936. Zij heeft meerdere onderzoeken gedaan en heeft tal van publicaties op haar naam staan die een zeer duidelijk beeld geven van de opstand. Over het hoe en waarom, de voorbereidingen en het functioneren van de collectieven tijdens de sociale revolutie en wat al niet meer. Er is natuurlijk ruimte om ook vragen te stellen en in discussie te gaan. En belangrijker: zijn er parallellen te trekken met het heden zoals de volksopstand in Mexico/Oaxaca.  

Ook wordt er een film vertoond genaamd “VIVER LA UTOPIA”. De film bestaat uit interviews van anarchisten die actief deel hebben genomen in de revolte en geven een zeer persoonlijk en indringend beeld van de opstand. De film is in het Spaans met Engelse ondertiteling.  

Ook zullen er Spaanse hapjes zijn.  

aanvang: 18:00 in de Anarchistische Bibliotheek/Bollox Eerste Schinkelstraat 14-16 Amsterdam  

Anarchistische Groep Amsterdam/de Vrije Bond postbus: 16521 1001 RA Amsterdam  

bezoekadres: Anarchistische Bibliotheek iedere zaterdag van 14:00-18:00 Eerste Schinkelstraat 14-16 Amsterdam  

lezen: Directe Actie onregelmatig verschijnend gratis blad van de AGA 

nieuwe webstek: www.agamsterdam.wordpress.com  

 

WAT IS AGA?

ANARCHISTISCHE GROEP AMSTERDAM (AGA)

De AGA is een groep mensen die samenwerken voor het creëren van oplossingen en alternatieven voor de problemen die zij tegenkomen op het werk, op school of ergens anders in de maatschappij. Uitgangspunt hierbij is het anarchisme. De AGA strijdt voor zelfbestuur en een wereld zonder uitbuiting of onderdrukking waarin geproduceerd wordt naar behoefte en niet voor winst.

Organisatie

De AGA is een collectief zonder hierarchie. In de tweewekelijkse bijeenkomst worden alle zaken besproken waarmee de groep zich bezighoudt. Dit betreft het maken van actieplannen in geval van problemen op het werk, maar ook het organiseren van bijeenkomsten en het maken en verspreiden van propagandamateriaal. Alle besluiten moeten worden genomen in deze bijeenkomst, waarbij wordt gestreefd naar consensus. Besluiten die buiten deze bijeenkomst van leden worden genomen moeten eerst worden besproken en goedgekeurd. Dit kan het geval zijn wanneer AGA samenwerkt met andere groepen in federatief verband.

De AGA onderhoudt contacten met vergelijkbare basisgroepen in andere plaatsen en werkt regelmatig samen met verschillende antiautoritaire organisaties. De AGA is aangesloten bij de Vrije Bond (http://www.buitendeorde.nl).

Directe actie

De middelen die de AGA aanwendt zijn diverse vormen van directe actie en informatie. De nadruk ligt op zelforganisatie en er is dus geen tussenkomst van vertegenwoordigers, of bemiddelaars. Alle actie wordt direct door de leden zelf ondernomen. Daarom is directe actie gebaseerd op solidariteit en wederzijdse hulp. Voorbeelden van actiethema’s zijn (geïllegaliseerde) arbeid, kraken/wonen, mensen zonder papieren, antirepressie, antidetentie.

In de afgelopen jaren zijn enkele werkgevers in de horeca met acties bewogen om achterstallig loon te betalen. Huurders en krakers zijn bijgestaan in hun conflicten met huisbaas of gemeente, die de bewoners uit het huis wilde hebben om speculatieve redenen. De AGA heeft meegewerkt aan initiatieven van mensen zonder papieren en heeft solidariteitsacties georganiseerd.

Individuele vrijheden en collectieve verworvenheden worden door de overheid aangetast en de repressieve maatregelen nemen toe. Ook worden steeds meer en langere gevangenisstraffen opgelegd. Het gevangenissysteem is een destructieve uitwas van de staat. Er wordt daarom alles aan gedaan om deze pijler van het regime aan te tasten.

Anarcho-syndicalisme

Het centrale thema van de AGA is de strijd tussen arbeid en kapitaal. Boycot, sabotage en staking zijn vormen van directe actie in deze strijd. Boycot tegen een bepaald bedrijf bestaat eruit de activiteit van dat bedrijf lam te leggen door de producten of diensten ervan niet te gebruiken. Stiptheidsacties, langzaam-aan-acties, blokkades en bezettingen zijn actievormen waarmee het productieproces wordt gesaboteerd. Staking is bedoeld om het productieproces stop te zetten. De staking moet onbegrensd zijn en pas eindigen wanneer de eisen worden ingewilligd. De AGA tracht hierin een stimulerende en organiserende rol te spelen om zelfbestuur te verwezenlijken.

Informatie

Om mensen te informeren over de acties en ideeën van de AGA en anderen, wordt onregelmatig het gratis blad Directe Actie uitgegeven in samenwerking met Anarchist Black Cross (ABC) Amsterdam, een solidariteitsgroep voor (anarchistische en links-radicale) gevangenen. De Directe Actie is op meerdere plaatsen in Nederland te krijgen of in te zien.

De AGA houdt spreekuur en anarchistische bibliotheek in Infokafee Bollox, 1e Schinkelstraat 14-16, iedere zaterdag van 14 uur tot 18 uur (tel.: 020 6790712). Bij de anarchistische bibliotheek kunnen tegen een kleine borg boeken worden geleend. Ook ligt er een grote hoeveelheid onafhankelijke informatie ter inzage in de vorm van tijdschriften.

Andere toegepaste vormen van propaganda zijn pamfletten, stickers, info- en discussiebijeenkomsten.

Het postadres van de AGA is postbus 16521, 1001 RA Amsterdam of aga@squat.net